Բացահայտի´ր աշխարհը Մագելլայնի հետ!

Առաջին ձայնը, որ լսում եք, փողային նվագախմբի հնչյուններն են։ Այն տարածվում է Թերեզիենվիզեինց (Theresienwiese) շատ հեռու նախքան վրանների երևալը՝ խառնվելով բոված նշի և փայտի ծխի բույրին։ Հետզհետե բազմությունը խտանում է, ավելանում են ավանդական «դիրնդլ» (dirndl) զգեստներով եւ կաշվե տաբատներով մարդիկ, եւ Մյունխենը բեմականացնում է այն փառատոնը, որին պատրաստվել է ամբողջ տարվա ընթացքում։

Օկտոբերֆեստը աշխարհի ամենամեծ ժողովրդական փառատոնն է, եւ ամեն աշուն այն միլիոնավոր մարդկանց է հավաքում հին քաղաքի եզրին գտնվող մի ընդարձակ բացատում։ Տեղացիներն այն պարզապես անվանում են «Վիզն» (Wiesn-ը քաղաքի տոնավաճառ-հրապարակի կարճ անվանումն է)։ Բավական է մի քանի ժամ անցկացնել այնտեղ, եւ դուք նույնպես կսկսեք այդպես անվանել այն։

Առայսօր Շարունակվող Թագավորական Հարսանիք
Պատմությունը սկսվում է 1810 թվականի հոկտեմբերին, երբ Բավարիայի գահաժառանգ արքայազն Լյուդվիգն ամուսնանում է արքայադուստր Թերեզայի հետ։ Մյունխենի բնակիչները հրավիրվում են տոնակատարության՝ քաղաքի դարպասներից դուրս գտնվող դաշտերում, եւ օրն ավարտվում է ձիարշավով։ Դաշտերն անվանակոչվում է հարսնացուի պատվին, իսկ տոնակատարությունը կրկնվում է հաջորդ տարի։ Եվ դրան հաջորդող տարիներին։

Հաջորդ երկու դարերի ընթացքում ձիերը անհետացան, հայտնվեց գարեջուրը, իսկ փառատոնը տեղափոխվեց սեպտեմբեր՝ ավելի տաք երեկոներից օգտվելու համար։ Այսօր այն տեւում է մոտ երկուսուկես շաբաթ։ Այն բացվում է սեպտեմբերի երկրորդ կեսի շաբաթ օրը եւ փակվում հոկտեմբերի առաջին կիրակի օրը կամ հոկտեմբերի 3-ին, եթե այդ օրն է համընկնում։

Տոնական-Ավանդական Հագուստ
Այցելուների մեծ մասը գալիս է բավարական ավանդական տարազով։ Տղամարդիկ կրում են կարճ կաշվե տաբատներ՝ ասեղնագործ կախիչներով, ինչպես նաև վանդակավոր վերնաշապիկ, հաստ բրդյա գուլպաներ եւ ճտքավոր կոշիկներ։ Ոմանք կրում են նաև թաղիքե գլխարկ՝ զարդարված քարայծի մազերի փնջով։ Կանայք հագնում են «դիրնդլ»՝ սպիտակ բլուզի վրայից հագած մարմնիը գրկող կորսաժ, լայն փեշեր եւ գոգնոց։ Գոգնոցի ժապավենը թաքցնում է մի փոքրիկ գաղտնիք։ Ձախից կապված՝ նշանակում է, որ կինը ամուրի է, աջից կապված՝ նշանակում է, որ նա խաբված է, մեջքից կապված՝ նշանակում է, որ նա այրի է։ Մյունխենի շատ ընտանիքներ տարիներ շարունակ պահպանում են իրենց լավագույն զգեստները և փոխանցում դրանք իրենց երեխաներին։ Հայտնի գարեջրի արտադրողներ Augustiner, Paulaner, Spaten, Löwenbräu եւ Hofbräu ընկերություններն առաջարկում են փառատոնի համար նախատեսված հատուկ գարեջուր, որն ավելի ուժեղ է եւ ավելի ոսկեգույն, քան նրանց սովորական տեսակները։ Այն մատուցվում է մեկ լիտր տարողությամբ ծանր ապակե գավաթով, եւ միանգամից դրանցից չորսը տեղափոխելը պահանջում է հատուկ հմտություն, որին մատուցողուհիները լուրջ են վերաբերվում։

Բացման օրը՝ կեսօրին, Մյունխենի քաղաքապետը ծորակը խփում է առաջին տակառի մեջ եւ բղավում՝ «O'zapft is!» (նշանակում է՝ «բացված է» կամ «ծորակը տեղադրված է»)։ Հաջորդում են թնդանոթի տասներկու կրակոցներ, եւ միայն դրանից հետո է գարեջուրը սկսվում մատուցվել։

Տոնական Երգեր
Յուրաքանչյուր մեծ վրան ունի իր նվագախումբը, որը սովորաբար տեղավորվում է կենտրոնում գտնվող բարձր բեմի վրա։ Ցերեկը նրանք կատարում են բավարական փողային երաժշտություն, քայլերգեր եւ պոլկաներ (չեխական ժողովրդական պար, որը տարածվել է ողջ Եվրոպայում՝ զգալիորեն կորցնելով ազգային բնորոշության գծերը)։ Մոտավորապես յուրաքանչյուր քսան րոպեն մեկ հնչում է «Ein Prosit der Gemütlichkeit» կարճ կենաց-երգը, եւ ամբողջ վրանի մարդիկ ոտքի են կանգնում, բարձրացնում գավաթները եւ միասին խմում։ Երեկոյան ծրագիրը վերածվում է համընդհանուր երգեցողության։ «Fliegerlied» երգի ժամանակ բոլորը թռչունների պես թափահարում են ձեռքերը, ընդմիջումները լցվում են գերմանական հայտնի խնջույքային երգերով, իսկ միջազգային հիթերը, ինչպիսիք են «Country Roads»-ը կամ «Sweet Caroline»-ը, ստիպում են հազարավոր անծանոթ մարդկանց երգել նստարանների վրա։

Ի՞նչ Ուտել.
Դասական պատվեր է համարվում տապակած հավի կեսը՝ խրթխրթան եւ աղի կաշվով։ Փայտե հենակներից կախված են հսկայական պրեցելներ (աղի կարկանդակներ), առավոտյան մատուցվում է «Weißwurst» (սպիտակ նրբերշիկ)՝ քաղցր մանանեխով, իսկ երկար շամփուրների վրա ամրացված ձուկը դանդաղ եփվում է շիկացած ածուխների վրա։ Քաղցրավենիքի համար փնտրեք ժապավեններից կախված կոճապղպեղե սրտիկներ, որոնք զարդարված են ջնարակով գրված սիրո խոսքերով։ Մարդիկ դրանք գնում են միմյանց համար եւ ամբողջ օրը կրում պարանոցից կախված։

Օգտակար Խորհուրդներ
Առանց նախնական ամրագրման տեղ գտնելու ամենահարմար ժամանակը աշխատանքային օրվա առավոտն է։ Հանգստյան օրերին վրանները շատ արագ լցվում են։ Կանխիկը լավ գաղափար է: Մյունխենի հյուրանոցները ամիսներ առաջ են ամրագրվում ուստի խորհուրդ է տրվում ամրագրումը կատարել հնարավորինս շուտ:

Մագելլանյան Դիտարկումներ
Օկտոբերֆեստը կարելի է պարզապես ընկալել որպես մի երկարատև խնջույք, սակայն այդ աղմուկի մեջ ինչ-որ անբացատրելի հուզիչ երեւույթ է թաքնված։ Անծանոթ մարդիկ կիսում են նույն նստարանն ու երգը, ընտանիքները սերնդեսերունդ պահպանում են ավանդույթները, եւ ամբողջ քաղաքը երկու շաբաթ շարունակ տոնում է պարզապես միասին լինելու ուրախությունը։ Կարող եք գալ գարեջրի համար, եթե ցանկանում եք, սակայն, ամենայն հավանականությամբ, շատ ավելի երկար կհիշեք ձեր սեղանակիցներին։

Օսական դարեր շարունակ եղել է առեւտրային կենտրոն, եւ այստեղ մարդիկ ավելի հյուրընկալ են, քան Ճապոնիայի մյուս տարածաշրջաններում։ Քաղաքն աղմկոտ է, առատաձեռն եւ մի փոքր համարձակ։ Տեղի հին ողջույնի խոսքը՝ «Մոկարիմակկան» (Mokarimakka), նշանակում է՝ արդյո՞ք գործերը լավ են ընթանում։
Քաղաքն անգամ հատուկ բառ ունի իր սիրելի սովորության համար․ «Կուիդաորե» (Kuidaore), որը նշանակում է «ուտել մինչև ուժասպառ լինելը»։ Եկե´ք քաղցած եւ հեռացե´ք հիշարժան պատմություններով։

Դոտոնբորի
Նամբա շրջանի ջրանցքի երկայնքով հսկայական նեոնային ցուցանակներ են տեղադրված, իսկ հսկա մեխանիկական ծովախեցգետինը դանդաղորեն շարժում է իր ոտքերը ռեստորաններից մեկի մուտքի վերեւում: Էբիսու կամրջի մոտ գտնվող հայտնի «Վազող մարդու» (Glico) լուսավորված ցուցանակը 1935 թվականից ի վեր կանգնած է կամրջի վերեւում՝ ձեռքերը վեր բարձրացրած, եւ ամբողջ գիշեր մարդիկ լուսանկարվում են նրա ֆոնին։

Եկե´ք մութն ընկնելուց հետո եւ հետեւե´ք ախորժաբեր բույրերին։ Տակոյակիի կրպակներում համտեսե´ք տակոյակի՝ խմորի փոքրիկ գնդիկներ՝ ներսում ութոտնուկ, որոնք պատրաստվում են թուջե թավայի մեջ ձեր աչքի առաջ: Օկոնոմիյակին կաղամբով եւ խոզի մսով համեղ նրբաբլիթը, պատրաստվում է անմիջապես ձեր սեղանի վրա տեղադրված տաք սալիկի վրա։ Եթե չգիտեք՝ ինչպես ուտել որևէ ուտեստ, խոհարարը սովորաբար ցույց կտա ձեզ։ Հանգստյան օրերին այստեղ մարդաշատ է լինում, ուստի ավելի հարմար է այստեղ այցելել աշխատանքային օրերի երեկոները։

Օսակայի Ամրոցը
Տոյոտոմի Հիդեյոշին ամրոցի կառուցումը սկսել է 1583 թվականին, չնայած հետագա դարերի ընթացքում այն ​​մի քանի անգամ այրվել եւ վերակառուցվել է։ Սպիտակ ու կանաչ աշտարակը, որ տեսնում եք այսօր, թվագրվում է 1931 թվականով։ Ամրոցը վեր է հառնում քարե պարիսպների թիկունքում, որոնք այնքան հսկայական են, որ որոշ առանձին քարաբեկորներ կշռում են ավելի քան հարյուր տոննա։ 

Աշտարակի ներսում գտնվող թանգարանը նվիրված է իշանատենչ զորավարներին, ովքեր մարտնչել են դրա համար։ Դրսում ավելի տպավորիչ է։ Խրամի շուրջ գտնվող այգին գարնանը լցվում է բուրավետ սակուրայի ծաղկունքով, իսկ աշնանը գինկգոյի ծառերը ոսկեզօծում են արահետները։ Աշտարակը բացվում է առավոտյան ժամը իննին, եւ եթե այդ ժամին այցելեք, կկարողանաք հանգիստ շրջել վերին հարկով՝ նախքան զբոսաշրջային ավտոբուսների ժամանումը։

Կուրոմոն Իչիբայի Շուկա
Այս փակ շուկան Օսակային մատակարարում է թարմ մթերքներով դեռևս 19-րդ դարի սկզբից: Տեղացիների շրջանում այն հայտնի է «Օսակայի խոհանոց» անվամբ։ Մոտ 150 տաղավարներ են տեղակայված մոտ 600 մետր երկարությամբ փողոցի երկայնքով: Նրանք վաճառում են խորոված ծովախեցգետիններ, թարմ թյուննոս, ծովային ոզնի եւ սովորականից մեծ չափերով ճապոնական ելակ, ինչպես նաև տաղավարների մեծ մասն առաջարկում է տեղում ճաշելու հնարավորություն։

Այս վայրը այցելելու ամենահարմար ժամանակը առավոտյան ժամերն են, երբ ծովամթերքն ամենաթարմն է, եւ տաղավարները համեմատաբար քիչ մարդաշատ են։ Այցելելով այսեղ՝ դուք արագ կհասկանաք, թե ինչու են Օսակայում ուտելիքի մասին խոսում այնպես, ինչպես ֆուտբոլի մասին խոսում են մյուս քաղաքներում։

Շինսեկայ Եւ Ցուտենկակու Աշտարակ
Շինսեկայը կառուցվել է 1912 թվականին, իսկ դրա նախագծողները ոգեշնչվել են Փարիզի եւ Նյու Յորքի Քոնի Այլենդի օրինակներով։ Անվանումը նշանակում է «Նոր աշխարհ»։ Մեկ դար անց թաղամասը պահպանել է իր նոստալգիկ տեսքը՝ ռետրո ոճի խաղասրահներով, ձեռագործ նկարազարդ ցուցանակներով եւ փոքրիկ ժամանցի կետերով, որտեղ այցելուները ուտում են վաճառասեղանների մոտ։

Թաղամասի կենտրոնում է գտնվում Ցուտենկակու աշտարակը։ Ներսում տեղադրված է հաջողություն բերող աստվածություն Բիլիկենի արձանը, եւ այցելուները հաջողության ակնկալիքով շփում են նրա ոտնաթաթերը։ Տեղական յուրահատուկ ուտեստը կուշիկացուն է՝ պաքսիմատի փշրանքների մեջ տապակած միս եւ բանջարեղեն շամփուրների վրա։ Յուրաքանչյուր սեղանի վրա դրված է սոուսով ընդհանուր տարա, եւ արգելվում է շամփուրը կրկին թաթախել սոուսի ընդհանուր տարայի մեջ այն բանից հետո, երբ արդեն կծել եք այն։

Ումեդա Սքայ Երկնաքերը
Ումեդա Սքայ շենքը բաղկացած է երկու աշտարակից, որոնք վերնամասում միացված են շրջանաձեւ դիտահարթակով։ Փողոցից այն նման է հսկաների համար կառուցված դարպասի։ Այնտեղ հասնելու համար օգտվում են ապակե շարժասանդուղքներից, որոնք անցնում են աշտարակների միջև ընկած բաց տարածության վրայով։ «Լողացող այգի» (Floating Garden) կոչվող դիտահարթակը գտնվում է գետնից 173 մետր բարձրության վրա եւ ունի տանիքի շուրջը ձգվող բացօթյա անցուղի։

Այցելության համար լավագույն ժամանակը մայրամուտն է։ Կարելի է հետեւել, թե ինչպես են վառվում ստորեւ սփռված թաղամասերի լույսերը, իսկ պարզ եղանակին տեսարանը հասնում է անգամ մինչև Օսակայի ծոց։

Սումիյոշի Տայշա
Մեկ ժամով հետեւում թողե´ք նեոնային լույսերը։ Սումիյոշի Տայշան Ճապոնիայի ամենահին տաճարներից մեկն է, որն, ըստ ավանդույթի, հիմնադրվել է երրորդ դարում։ Նրա հիմնական սրահները պահպանում են հնագույն ոճը՝ ուղիղ տանիքներով եւ մուգ կարմիր փայտով՝ այն ժամանակաշրջանից, երբ բուդդայական տաճարները դեռ չէին ձեւավորել ճապոնական ճարտարապետությունը։

Այցելուները մուտք են գործում կամարակապ Սորիհաշի կամրջով. ըստ ավանդության՝ նրանք, ովքեր հատում են կամուրջ, մաքրագործվում են: Դարեր շարունակ նավաստիներն ու առեւտրականները աղոթել են այստեղ անվտանգ անցման եւ հաջող առեւտրի համար: Հին Հանկայ տրամվայը կանգ է առնում մուտքի մոտ, եւ բնակելի թաղամասերով անշտապ զբոսանքը դառնում է փորձառության բաղկացուցիչ մասը:

Մագելլանյան Դիտարկումներ
Կիոտոյում մի քանի օր անցկացնելուց հետո Օսական անակնկալ կերպով կարող է զարմացնել։ Մարդիկ ավելի աղմկոտ են, ուտելիքն՝ ավելի էժան, իսկ երեկոները՝ ավելի երկար։ Կիոտոն ցույց է տալիս, թե ինչպես է Ճապոնիան հիշում։ Օսական ցույց է տալիս, թե ինչպես է ապրում Ճապոնիան։ Քաղաքը հարմար է նրանց համար, ովքեր սիրում են համեղ ուտելիք եւ տեղացիների հետ զրույցներ, եւ մեկ գիշերը սովորաբար բավարար է, որպեսզի դուք կրկին Օսակա վերադառնալու անհագ ցանկություն ունենաք։

Կիոտոն ավելի քան հազար տարի եղել է Ճապոնիայի կայսերական մայրաքաղաքը։ Այսօր քայլելով դրա փողոցներով՝ հասկանում ես, թե ինչու կայսրերը երբեք չեն լքել այն։ Քաղաքը պահպանում է իր պատմությունն այնպես, որ այն թվում է ոչ թե պարզապես պահպանված անցյալ, այլ կենդանի առօրյա։ Զբոսաշրջիկները գալիս են՝ ակնկալելով տեսնել տաճարներ ու այգիներ, սակայն հեռանում են՝ զգալով ինչ-որ ավելի խորը ոգեղենություն։

Ֆուշիմի Ինարի-Տայշա Սրբավայրը
Վառ կարմիր «տորի» դարպասները պատկերված են Կիոտոյի գրեթե բոլոր լուսանկարներում։ Հազարավոր այդպիսի դարպասներ ձգվում են դեպի լեռան լանջը՝ ստեղծելով գունավոր թունելներ, որոնք կարծես այլ աշխարհից լինեն։ Այցելե´ք վաղ առավոտյան՝ մինչև մարդկանց հոսքի սկսվելը։ Արշալույսին արահետն այնքան լուռ է, որ կարելի է լսել դարպասների միջով անցնելիս սեփական քայլերի արձագանքը։

Յուրաքանչյուր դարպաս նվիրատվություն է՝ թողնված օրհնություն կամ երախտագիտություն հայցող մարդու կողմից։ Խորանալով ներս՝ տեսնում եք, որ դարպասները փոքրանում են, իսկ արահետը՝ նեղանում։ Այցելուների մեծ մասը հետ է դառնում ճանապարհի կեսից։ Եթե շարունակեք ընթացքը, լեռան վրա կբացվեն պուրակներ ու լուռ սրբավայրեր, որոնք քչերն են նկատում։ Հենց այստեղ է թաքնված Ֆուշիմիի իրական կախարդանքը։

Արաշիյամա Բամբուկի Պուրակ
Բամբուկի անտառում զգացողությունն այնպիսին է, կարծես հայտնվել ես մի երազում եւ չկա ցանկություն արթնանալու։ Կանաչ բարձր ցողունները լիովին շրջապատում են քեզ։ Լույսն այնպես է թափանցում ներս, որ լուսանկարելն անիմաստ է դառնում։ Տեսախցիկը երբեք չի կարողանա փոխանցել այն զգացողությունը, թե ինչ է նշանակում գտնվել մի միջավայրում, որը միաժամանակ և՛ կենդանի է, և՛ անշարժ։

Այցելե´ք վաղ առավոտյան կամ մայրամուտից անմիջապես առաջ։ Ցերեկային ժամերին հավաքվող բազմությունը պուրակը վերածում է լուսանկարվելու հարթակի։ Սակայն օրվա սկզբին կամ վերջին՝ լույսի փոփոխման պահին, կհասկանաք, թե ինչու են բանաստեղծները դարեր շարունակ գրել այս վայրի մասին։ Քամուց շարժվող ցողունների ձայնը բավական է՝ ամենաաղմկոտ մտքերը հանդարտեցնելու համար։

Կինկակու (Ոսկե Տաղավարի Տաճար)
Այս բուդդայական տաճարի վերին երկու հարկերը պատված են ոսկու թերթիկներով, իսկ լիճը կրկնապատկում է այդ տեսարանը՝ արտացոլելով այն իր ջրերում։ Այն անիրական տեսք ունի, քանի որ ոչ մի լուսանկար չի կարող նախապես փոխանցել դրա իրական գույնը։ Շինությունը ջրի վրա է՝ կարծես հազիվ հպվելով դրա մակերեսին։

Տաճարն ավերվել է հրդեհից 1950 թվականին եւ վերակառուցվել ճիշտ այնպես, ինչպես եղել էր նախկինում։ Այստեղ կանգնած շինությունը միաժամանակ և՛ հին է, և՛ նոր։ Տաճարը շրջապատող այգիները նույնքան կարեւոր են, որքան բուն տաղավարը։ Մամուռը, ջուրն ու քարերը դասավորված են այնպես, որ ուղղորդում են և՛ հայացքը, և՛ միտքը։ Յուրաքանչյուր դետալում ներդրված է կուռ համբերատարություն։

Գիոն Թաղամաս
Սա այն վայրն է, որտեղ գեյշաները (թեյատներում եւ ավանդական ճապոնական հյուրանոցներում աշխատող կանայք, ովքեր զբաղեցնում են իրենց հաճախորդ «հյուրերին», կատարելով նրանց համար ճապոնական երգեր ու պարեր, ճապոնական արարողակարգով թեյ մատուցելով, տարբեր թեմաներով զրույցներ անելով) դեռեւս շտապում են հանդիպումների՝ մթնշաղին անցնելով նեղլիկ փողոցներով։ Փայտե «մաչիյա» տները ներկված են մուգ մոխրագույն եւ շագանակագույն գույներով, իսկ դրանց ցանցկեն պատուհանները ներսից լուսավորված են։ Բավական է ճիշտ պահին մտնել Գիոն, եւ թվում է՝ ժամանակը փոխում է իր ընթացքը։

Այստեղի ռեստորաններում պատրաստվող ուտեստների վարպետությունը յուրացնելու համար տարիներ են պահանջվում։ Նույնիսկ պարզ սննդի կետերում աշխատելու համար հատուկ ուսուցում է անհրաժեշտ։ Եթե ցանկանում եք նստել եւ ճաշել, պետք է նախապես՝ շաբաթներ առաջ ամրագրում կատարեք, իսկ հաճախ անհրաժեշտ է լինում նաև տեղաբնիկի երաշխավորություն։ Սակայն պարզապես զբոսնելն ու հին փայտի ու կղմինդրի վրա ընկնող լույսը դիտելը նույնպես բավական է։ Գիոնում ձեզանից պահանջվում է միայն դանդաղ ընթացք եւ ուշադրություն։

Կիյոմիձու-Դերա (Մաքուր Ջրի Տաճար)
Այս տաճարի փայտե հարթակը դուրս է ցցված ժայռից՝ կախված լինելով ստորոտում գտնվող Կիոտոյի հովտի վրա։ Դարեր շարունակ ուխտավորներն այստեղից ցած են նետվել՝ հրաշք կամ մահ փնտրելով։ Նրանց մեծ մասը ողջ է մնացել անկումից հետո, ինչը համարվել է աղոթքների կատարման ապացույց։ Այժմ դուք պարզապես կանգնում եք հարթակի վրա եւ նայում շուրջբոլորը։ Տեսարանը բացվում է դեպի ամբողջ քաղաքը։

Տաճարի ներսում սրբազան աղբյուրի ջուրը հոսում է երեք առվակով։ Այցելուները ափերի մեջ ջուր են հավաքում եւ խմում. յուրաքանչյուր առվակ տարբեր օրհնություն է խորհրդանշում։ Ջուրը սառն է եւ քարի համ ունի։ Մարդիկ ժամերով հերթ են կանգնում՝ այն համտեսելու համար։

Փիլիսոփայի Արահետ
Ջրանցքի երկայնքով ձգվող այս արահետը բնակելի թաղամասի միջով միմյանց է կապում երկու տաճար։ Արահետի երկայնքով բալենիներ են տնկված, իսկ ջրում կատարելապես արտացովլում է ամեն ինչ։ Մյուս տաճարների համեմատ՝ այստեղ գրեթե մարդ չկա։ Ուսանողներն ու տեղացիները այն օգտագործում են որպես կարճ ճանապարհ։ Զբոսաշրջիկները, ովքեր հայտնաբերում են այս վայրը, հաճախ ժամերով նստում են ափին՝ առանց որևէ կոնկրետ բան անելու։

Մագելլանյան Դիտարկումներ
Կիոտոն բացահայտելու համար անհրաժեշտ է ընդամենը երկու բան՝ համբերատարություն եւ ուշադրություն. շտապելու դեպքում կանցնեք քաղաքի միջով, կտեսնեք միայն բացիկներ։ Բայց եթե կանգ առնեք, վաղ արթնանաք ու զբոսնեք մայրամուտին, քաղաքը ձեզ կբացահայտի խորհրդավոր ինչ-որ բան՝ լի ոգեղենությամբ։ Ահա թե որն է տարբերությունը Կիոտո պարզապես այցելելու եւ այն հասկանալու միջև։