Բացահայտի´ր աշխարհը Մագելլայնի հետ!

Բուսանը Հարավային Կորեայի ամենամեծ ծովափնյա քաղաքն է եւ ամենաաշխույժ նավահանգիստը։ Այն գտնվում է թերակղզու հարավարեւելյան ծայրում, եւ թվում է՝ նրա յուրաքանչյուր փողոց ձգվում է դեպի ջուրը։ Նավահանգիստը լի է ձկնորսական նավակներով, թաղամասերը սեղմված են լեռների եւ ափի միջեւ, իսկ աղի ու խորոված ձկան բույրը ուղեկցում է ձեզ նույնիսկ մետրոյում։ Կորեայի երկրորդ քաղաքում չկա Սեուլին բնորոշ առօրեական դինամիկան։ Այն ապրում է իր ամենօրյա ռիթմով՝ աղմկոտ, ջերմ, առանց այլեւայլությունների եւ մի փոքր կոպիտ. եւ հենց դա էլ գրավում է ճանապարհորդներին։

Պատմություն Կերտած Քաղաք
Բուսանը դարեր շարունակ եղել է կարորագույն առեւտրային նավահանգիստ Ճապոնիայի եւ ամբողջ Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի միջեւ։ Նրա պատմության նշանակալից շրջանը Կորեական պատերազմն էր, երբ քաղաքն այդպես էլ մնաց կանգուն եւ դարձավ Հարավի ժամանակավոր մայրաքաղաքը։ Հարյուր հազարավոր փախստականներ լցվեցին այստեղ ու տներ կառուցեցին, որտեղ կարող էին, հաճախ զառիթափ լանջերին՝ օգտագործելով ձեռքի տակ եղած ցանկացած նյութ։ Այսօրվա Բուսանի մեծ մասն սկիզբ է առել հենց այդ տարիներից։ Նամ շրջանի ՄԱԿ-ի հուշահամալիր գերեզմանատունը, աշխարհում միակն է իր տեսակի մեջ, այն լուռ ու արժանապատվորեն է այդ հիշողությունը կրում է իր մեջ՝ խնամված մարգագետինների եւ բազմաթիվ երկրների դրոշներով եզերված։

Բուդդայականությունն այստեղ նույնքան խոր արմատներ ունի։ Բոմոսա տաճարը, որը հիմնադրվել է VII դարում Գոմձոնգ  լեռան լանջերին, մինչ օրս անտառային արահետներով ընդունում է վանականներին ու այցելուներին: Բոմոսա տաճարի մոտ կա մոտ 6500 վիստերիայի ծառեր, եւ ամեն տարի գարնանը, երբ ծառերը փթթում են, ստեղծվում է հազվագյուտ տեսարան, որը եզակի է իր գեղեցկությամբ ողջ կորեական թերակղզում։ Բոմսա արժի այցելել նաև այստեղ պահվող հռչակավոր զանգի համար, որը պատրաստվել է Չոսոն դինաստիայի օրոք եւ ունի 127 սանտիմետր բարձրություն, իսկ շրջանային հատվածի տրամագիծը կազմում է 92,5 սանտիմետր։ Զանգը պատված է փորագիր արձանագրություններով, որտեղ արձանագրված է ստեղծման տարեթիվը, քաշը, ստեղծողի անունը եւ թե ում է նվիրված զանգը։

Վայրեր, Որտեղ Պետք է Այցելել
Փախստականների կողմից զառիթափ լանջին կառուցված Կամչխոն մշակութային նրբագեղ, բաց եւ մեղմ երանգներով տների ընդարձակ կասկադ է՝ որմնանկարներով, փոքրիկ պատկերասրահներով եւ տանիքներից դեպի նավահանգիստ բացվող տեսարանով: Հագե´ք հարմարավետ կոշիկներ. այստեղ աստիճանները անվերջ են թվում։

Հեդոն Յոնգունսան Կորեայի այն հազվագյուտ տաճարներից է, որոնք կանգնած են հենց ծովի ափին։ Ալիքները բախվում են ափամերձ ժայռերին, իսկ արեւածագին ամբողջ վայրը թաղվում է վառ ոսկեգույնի եջ։ Այս տաճարը կորեական բուդդիզմի Ջոգյե միաբանության հայտնի վանքերից մեկն է։ Կառուցվել է վանական Նաոնի կողմից Կորյո ժամանակաշրջանի վերջում՝ «Պոմունսա» անվամբ։ Կորեայի վրա ճապոնական ներխուժումների ժամանակ վանքը այրվել է, եւ պատերազմից հետո վանական Ունգանը սկսել է տաճարի վերակառուցումն ու ընդլայնումը։

Հեունդեը համարվում է ամենահայտնի լողափը՝ ավազից կազմված երկար աղեղ՝ բարձրահարկ շենքերի ֆոնի վրա: Գվանգալլին ավելի երիտասարդ եւ աշխույժ է, նրա սրճարանները նայում են Գվանգան կամրջին, որը լուսավորվում է գիշերը: Յոնդո կղզում Թեջոնդեի ժայռերն ուղիղ ծովն են իջնում, եւ տեղական արահետները բացահայտում են Բուսանը իր ամենաանհավանական տեսքով։

Ջրի մոտ, Չագալչի ձկան շուկայում, Բուսանի ամենօրյա եռուզեռն է իշում։ Ակվարիումների շարքերում պահվում են ութոտնուկներ, օձաձկներ, խեցգետիններ եւ այնպիսի արարածներ, որոնց դուք, հավանաբար, երբեք չեք տեսել: Կանայք, որոնք տեղացիների շրջանում հայտնի են որպես «Ջագալչի Աջիմաե», սերունդներ շարունակ եղել են այս շուկայի խորհրդանիշը: Ձուկն ընտրեք ներքեւում, եւ վերեւի հարկում այն կպատրաստեն ձեզ համար։

Խոհանոցը
Բուսանում ուտում են այլ կերպ, քան Կորեայի մնացած մասում։ Թվեջի գուկպապը (dwaeji gukbap)՝ խոզի մսով եւ բրնձով կաթնագույն ապուրը, քաղաքի ամենասիրելի եւ տարածված կերակուրն է. այն ուտում են օրվա ցանկացած ժամի՝ կանաչ սոխով ու մի գդալ աղած մանր ծովախեցգետնով։ Միլմյոնը (milmyeon)՝ սառը ցորենի արիշտան սառցե արգանակում, ծնվել է պատերազմի տարիներին, երբ հյուսիսից եկած փախստականներն իրենց հնդկաձավարի արիշտան հարմարեցրին ձեռքի տակ եղած ալյուրին։ Օմուկ (eomuk) կոչվող ձկան կոտլետները (fish cake) տեղի հպարտությունն են։ Դրանք վաճառում են ամեն անկյունում՝ տաք, շամփուրների վրա, մի բաժակ արգանակով։

Նամպո թաղամասում փնտրեք սսիաթ հոտտոկ (호떡 կամ Nampo Dong)՝ քաղցր տապակած բլիթներ, որոնք կտրում ու լցնում են արեւածաղկի եւ դդմի սերմերով։ Այն տաք հաց է, որը պատրաստվում է տտոկով, շաքարով եւ ալյուրով։  Իսկ եթե հայտնվեք Դոննեում՝ հին քաղաքում, պատվիրեք Դոննե փաջոն (Dongnae pajeon)՝ կանաչ սոխով հաստ բլիթ, որը ժամանակին մատուցում էին արքունիքին։

Տոներ Եւ Ավանդույթներ
Ամեն հոկտեմբեր Բուսանի Միջազգային Կինոփառատոնը քաղաքը լցնում է ռեժիսորներով, դերասաններով ու ֆիլմի սիրահարներով, եւ այն մինչ օրս Ասիայի ամենակարեւոր կինոիրադարձությունն է։ Աշնանը Բուսանի հրավառությունների փառատոնը Գվանալին վերածում է դեմքերի ծովի, որոնք նայում են, թե ինչպես է կամուրջը պայթում գույներով։ Գարնանը՝ Բուդդայի ծննդյան տոնից առաջ, տաճարները ծածկվում են լապտերների շարաններով, եւ Սամգվանսան վերածվում է լույսից հյուսված առաստաղի։

Ինչպես բոլոր կորեացիները, բուսանցի ընտանիքները հավաքվում են Սոլլալին (Seollal)՝ Լուսնային Նոր տարուն, եւ Չուսոկին (Chuseok)՝ աշնանային բերքի տոնին։ Շուկաները եռում են դեռ շաբաթներ առաջ, եւ մարդիկ վերադառնում են տուն՝ խոնարհվելու մեծերի առաջ, կիսվելու բրնձե թխվածքներով եւ այցելելու նախնիների շիրիմներին։

Բնակիչները
Տեղացիները խոսում են Գյոնգսանգի (Gyeongsang) բարբառով, որն օտարի ականջին կտրուկ ու արագ է հնչում։ Այլ քաղաքների բնակիչները երբեմն բուսանցիներին կոպիտ են անվանում, բայց մի երեկո անցկացրե´ք նրանց հետ, եւ կտեսնեք հակառակը։ Նրանք ուղիղ են, որովհետև թաքցնելու բան չունեն եւ չափազանց հյուրընկալ են։ Դիտե´ք «Լոտտե Ջայենթս» (Lotte Giants) թիմի բեյսբոլային խաղը Սաջիկ (Sajik) մարզադաշտում, եւ կլսեք քաղաքն ամբողջ ձայնով․ հազարավոր երկրպագուներ երգում են հին «Բուսան Գալմեգի» (Busan Galmaegi) երգը՝ գլուխներին նարնջագույն պլաստիկ տոպրակներ։ Ոչ ոք ձեզ ոչինչ չի բացատրում։ Դուք պարզապես միանում եք կենդանի քաղաքին։

Մագելլանյան Դիտարկումներ
Բուսանում ամենուր բուրում է ծովը։ Եկե´ք լողափերի եւ տաճարների համար, մնացե´ք մի աման գուկպապի եւ այն մարդու հետ զրույցի համար, ով ամբողջ կյանքն ապրել է այս նավահանգստի մոտ։ Գիմհեի միջազգային օդանավակայանը գտնվում է քաղաքի հենց մատույցներում, իսկ թեթև երկաթուղին տերմինալից ուղիղ միանում է Բուսանի մետրոյին Սասան եւ Դեջո կայարաններում, այնպես որ մեկ ժամվա ընթացքում արդեն կլինեք Սոմյոնում կամ Հեունդեյում։

Ըստ ավանդության՝ 16-րդ դարում պորտուգալացի նավաստիները Թայվանն անվանել են «Իլյա Ֆորմոզա» (Ilha Formosa)՝ «Գեղեցիկ կղզի»։ Ամեն դեպքում, այդպես է պատմությունը։ Մայրաքաղաք Թայպեյը գտնվում է կղզու հյուսիսում՝ հրաբխային բլուրներով շրջապատված գոգավորության վրա։ Այստեղ հաճախ է անձրեւում։ Մարդիկ անձրեւանոցներ են կրում այնպես, ինչպես ուրիշները կրում են պայուսակներ, իսկ քաղաքն ապրում է իր աշխույժ առօրեական կյանքով։ Այն լավագույնս բացահայտելու համար հարկավոր է մեկ ամբողջական օր տրամադրել՝ սկսելով վաղ առավոտից։

5:30-ին՝ Փղի Լեռ (չինարեն՝ 象山)
Մետրոյով հասեք Սյանշան կայարան եւ քայլեք մինչև արահետի սկիզբը։ Աստիճանները զառիթափ են։ Քսան րոպե, ավելի քիչ, եթե լավ մարզավիճակում եք։ Վերելքը կտեւի քսան րոպե (ավելի քիչ, եթե լավ մարզավիճակում եք)․ մի զարմացեք, եթե ձեզ շրջանցեն սպորտային հագուստով ալեհեր տղամարդիկ, ովքեր ամեն առավոտ այստեղ են լինում։ Գագաթին գտնվող ժայռերից բացվում է ուղիղ տեսարան դեպի «Թայբեյ 101» երկնաքերը։ Ամպամած առավոտներին աշտարակը «չքվում» է՝ անհետանալով մոտավորապես քառասուներորդ հարկի մակարդակում, ինչն ինքնին տպավորիչ է։ Իջնելուց հետո նախաճաշե´ք՝ խմելով տաք սոյայի կաթ ու համտեսելով «յուտյաո» (youtiao). տապակած խմորից պատրաստված երկար ձողիկներ:

8:00-ին՝ Լունշան Տաճար
Լունշան տաճարն ունի իր սեփական մետրոյի կայարանը, որը խոսում է նրա կարեւորության մասին։ Այն 1738 թվականին կառուցել են Ֆուցզյանից եկած վերաբնակները։ Տաճարն այրվել է, վնասվել է երկրաշարժերից, իսկ 1945 թվականին ուղիղ հարված է ստացել դաշնակիցների ռմբակոծությունից։ Գլխավոր սրահում գտնվող Գուանյին աստվածուհու արձանը հրաշքով պահպանվել է այդ հարձակման ժամանակ, եւ մարդիկ առայսօր խոսում են այդ մասին։ Ուշադրությու´ն դարձրեք կիսալուսնաձեւ կարմիր փայտե իրերին։ Մարդիկ հարց են տալիս, դրանք գցում գետնին եւ պատասխանը կարդում՝ ելնելով նրանից, թե ինչ դիրքով են դրանք ընկել։ Եթե մեկը ընկնում է հարթ, իսկ մյուսը՝ կլոր կողմով դեպի վեր, դա նշանակում է «այո»։

11:00-ին՝ Դիհուայի Փողոց
Սա հին Թայպեյն է։ Այստեղ տասնիններորդ դարում Դադաոչեն թաղամասից գետով թեյ եւ կամֆորա էին ուղարկում, իսկ վաճառականները կառուցում էին փորագիրճակտոններով բարձր շենքեր, որոնք ծառայում էին և՛ որպես խանութ, և՛ որպես բնակարան։ Դրանք կանգուն են մինչ օրս։ Այսօր այստեղ վաճառում են չորացրած շիիտակե սունկ, ծովային խեցեմորթ, խոտաբույսեր, գործվածքներ եւ բազմատեսակ չրեղեն։

Այստեղ է գտնվում նաև Սյահայ քաղաքային աստվածության տաճարը (Xiahai City God Temple): Այն փոքր է։ Մարդիկ այստեղ գալիս են Յուե Լաոյի՝ ամուսնության աստծո մոտ, ով, ըստ ավանդության, կարմիր թելով միմյանց է կապում ապագա զույգերին։ Շատերը հետո վերադառնում են՝ նրա համար հարսանեկան քաղցրավենիք բերելով։

14:00-ին՝ Բեյթոու
Բեյթոու կայարանում նստե´ք Սինբեյթոու տանող գնացքը։ Նախքան որեւէ բան տեսնելը կզգաք ծծմբի սուր հոտ։ Ջերմային հովիտը այգու վերին մասում է։ Դա գոլորշի արձակող կանաչ լճակ է, որի ջուրն այնքան տաք է, որ արգելված է ձեռք տալը։ Հետադարձ ճանապարհին կանցնեք հանրային գրադարանի կողքով՝ փայտե շենք, որի տանիքը ծածկված է բուսականությամբ։

Վտակի մոտ գտնվող բացօթյա հանրային բաղնիքը նախատեսված է և՛ տղամարդկանց, և՛ կանանց համար, ուստի ձեզ հետ լողազգեստ վերցրեք։ Հյուրանոցային բաղնիքները սովորաբար առանձնացված են՝ տղամարդկանց եւ կանանց համար, եւ այնտեղ մտնում են առանց հագուստի։ Մեկ ժամը լիովին բավարար է։ Դուրս կգաք մարմնում ծանրության եւ դանդաղաշարժության զգացումով, ինչն էլ հենց նպատակն է։ 

17:00-ին՝ Մաոկուն
Բեյթոուից այստեղ հասնելը մեկ ժամից ավելի է տեւում՝ ամբողջ քաղաքով մինչև Թայպեյի կենդանաբանական այգու կայարան։ Հետո ճոպանուղին է։ Եթե դեմ չեք ավելի երկար հերթ կանգնելուն, սպասե´ք ապակյա թափանցիկ հատակով խցիկին։

Մաոկունում թեյ են աճեցնում, հիմնականում Թիեկուանյին եւ Բաոչժուն։ Ճանապարհի երկայնքով թեյարաններում այն եփում են փոքրիկ կավե թեյամաններում, իսկ շատերը թեյի տերեւներով նաև ուտեստներ են պատրաստում։ Գտե´ք մի պատշգամբ, պատվիրե´ք թեյաման եւ մնացե´ք մինչև մութն ընկնի, մինչ ներքեւի գոգավորությունը կլցվի լույսերով։

19:30-ին՝ «Էլիզայի համար» 
Թայպեյում գրեթե չկան հանրային աղբամաններ։ Աղբը հավաքվում եւ տեղափոխվում է բեռնատարներով, որոնցից յուրաքանչյուրը երաժշտություն է հնչեցնում՝ տեղեկացնելով իր մոտենալու մասին։ Սովորաբար դա Բեթհովենի «Էլիզայի համար» (Für Elise) ստեղծագործությունն է, երբեմն էլ՝ «Օրիորդի աղոթքը» (A Maiden's Prayer)։ Երբ հնչում է մեղեդին, նրբանցքների բնակիչները դուրս են գալիս՝ ձեռքներին աղբի կամ տեսակավորված վերամշակվող թափոնների տոպրակներ (ոմանք նույնիսկ գիշերազգեստով են)։ Մայթեզրին երկու րոպե զրուցելուց հետո բեռնատարը շարունակում է իր ճանապարհը։

21:00-ին՝ Ռաոհե Գիշերային Շուկա
Ռաոհեն մոտ 600 մետր երկարությամբ մեկ ընդհանուր փողոց է։ Մուտքը գտնվում է Սոնգշան կայարանի հարեւանությամբ՝ Ցիյու տաճարի մոտ։ Առաջին հերթը, որ կտեսնեք, պղպեղով կարկանդակների համար է։ Դրանք թխվում են կավե թոնրի ներսի պատին կպցնելով, եւ լցոնված են խոզի մսով, առատ սև պղպեղով ու կանաչ սոխով։ Այստեղ կարող եք համտեսել նաև խոզի կողիկներով եւ խոտաբույսերով ապուր, խորոված կաղամարներ, իսկ եթե համարձակ եք՝ նաև «հոտած տոֆու» (stinky tofu)։ Ճաշկերույթը կարող եք եզրափակել սառցե աղանդերով (shaved ice)։

23:30-ին՝ «Թայպեյ 101»
Այս ժամին դիտահարթակը փակ է լինում, ուստի շենքը կարող եք դիտել փողոցից։ 508 մետր բարձրություն ունեցող այս կառույցը ավարտին է հասցվել 2004 թվականին եւ վեց տարի շարունակ կրել է աշխարհի ամենաբարձր շենքի տիտղոսը։ Այս ճարտարապետական հորինվածքը հիշեցնում է բամբուկ՝ բաղկացած ութ մասերից, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի ութ հարկ (չինական մշակույթում ութ թիվը հաջողություն բերող է համարվում)։ Վերին հատվածում ճոպաններով կախված է պողպատե 660-տոննանոց գունդ․ այն ծառայում է որպես կայունացուցիչ՝ թայֆունների եւ երկրաշարժերի ժամանակ աշտարակը կայուն պահելու համար։ Շենքի լուսավորության գույնը փոխվում է՝ կախված շաբաթվա օրից․ երկուշաբթի օրը այն կարմիր է, իսկ հետո, անցնելով ծիածանի բոլոր գույների միջով, կիրակի օրը դառնում է մանուշակագույն։

Մագելլանյան Դիտարկումներ
Մենք կարծում ենք, որ Թայպեյը լավագույնս կարելի է բացահայտել առանց խիստ պլանավորման։ Այստեղ ամեն ինչ մոտ է մետրոյի կայարաններին, քաղաքում անվտանգ է նույնիսկ ուշ գիշերին, իսկ փոքր խանութները մշտապես բաց են։ Ձեզ հետ անպայման անձրեւանոց վերցրե´ք։ Եվ տե´ղ պահեք երկրորդ ընթրիքի համար:

Խաղաղ ջրերի վրայով Միյաջիմագուչիից դեպի Միյաջիմա կղզի անցնելիս, տեսնում եք, թե ինչպես է ծովից անմիջապես վեր հառնում հայտնի վառ կարմիր գույնի Իցուկուսիմայի հսկա կոթողը։ Սերունդներ շարունակ ճապոնացի արվեստագետներն այս վայրը դասել են երկրի լավագույն երեք տեսարժան վայրերի շարքին: Տեղացիները կղզին պաշտոնապես անվանում են Իցուկուսիմա։ «Միյաջիմա» անվանումը բառացի թարգմանվում է որպես «սրբավայր կղզի», որն արմատավորված է հնագույն պաշտամունքային սովորությներում։ Վաղ շրջանի ուխտավորները սրբազան էին համարում հողի յուրաքանչյուր թիզը։ Նրանք Իցուկուսիմա սրբավայրը կառուցել են մակընթացային գոտում փայտե հենասյուների վրա, որպեսզի ուխտավորները կարողանան մոտենալ եւ մտնել ներս՝ առանց սրբազան հողին ոտք դնելու։

Իցուկուսիմա Սրբավայրը Եւ Համանուն Կոթողը՝ «Տորիի» Մեծ Դարպասը
Զորավար Տայրա նո Կիյոմորին սրբավայրին իր խորհրդավոր տեսքը հաղորդել է 1168 թվականին։ Մակընթացության ժամանակ ջուրը բարձրացնում է ամբողջ համալիրը տղմուտ հատակից՝ դրա երկար կարմիր միջանցքները վերածելով ջրի վրա լողացող փայտե ավանի։ Տեղատվության ժամանակ ջուրը հետ է քաշվում՝ ի հայտ են գալիս փոքրիկ ջրափոսեր՝ լցված մանր խեցգետիններով ու թաց ավազով։ Այդ ժամանակահատվածում դուք կարող եք ոտքով հասնել մինչև Իցուկուսիմայի դարպասը։

Ներկայիս դարպասը կառուցվել է 1875 թվականին՝ կամֆորայի ծառի ամուր փայտից։ Այն ունի մոտ 17 մետր բարձրություն եւ առանց ստորգետնյա հենասյուների՝ իր իսկ հսկայական քաշի շնորհիվ կայուն կանգնած է ծովի հատակին։ 1996 թվականին համալիրը ընդգրկվեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ 

Միսեն Լեռը
Կառույցների ետնաֆոնին երկինք է հառնում 535 մետրանոց Միսեն լեռը։ Լանջերը ծածկված են խիտ սաղարթախիտ անտառով, իսկ արահետները անցնում են մամռապատ ժայռերի ու լեռնային առուների կողքով։ Ոտքով վերելքը տեւում է մոտ երկու ժամ, բայց ճանապարհի մեծ մասը կարելի է անցնել ճոպանուղով։ Գագաթին կան մի քանի փոքր տաճարներ, այդ թվում՝ Գումոնջիդոն՝ տաճար, որը հիմնադրվել է մ.թ. 9-րդ դարի սկզբին մեծ իմաստուն Կոբո Դաիշիի կողմից՝ Չինաստանից վերադառնալուց հետո: Այստեղ Ռեյկադո սրահում, անդադար վառվում է Կոբո Դայշին կողմից դեռևս 806 թվականին բորբոքած կրակը եւ այդ ժամանակից ի վեր այն առայսօր երբեք չի մարել։ 1964 թվականին այս կրակից մի բոց տարվեց Հիրոսիմա՝ Խաղաղության կրակը վառելու համար։ Գագաթից բացվում է Սետոյի ներքին ծովածոցը, որտեղ ուղեւորատար լաստանավերը մուգ կապույտ ծովը պատում են սպիտակ հետագծերով։

Տաճարները Եւ Եղնիկները
Լեռան ստորոտին է գտնվում Դայշոին (Daishoin) տաճարը։ Տարածքում շարված են ձեռագործ գլխարկներով զարդարված հարյուրավոր փոքր քարե արձանիկներ, իսկ աստիճանների բազրիքներին ամրացված են մետաղյա աղոթքի անիվներ, որոնք այցելուները կարող են պտտել։ Մոտակայքում է գտնվում Սենջոկակուն (Senjokaku)՝ չներկված փայտից կառուցված հսկայական դահլիճը, որի կառուցումը 1587 թվականին նախաձեռնվել էր Հիդեյոշի Տոյոտոմիի կողմից՝ պատերազմում զոհվածների հոգիների հանգստության համար։ Նրա մահից հետո ավարտին չհասցվեց շինարարությունը, ինչի հետեւանքով առաստաղը եւ մուտքը մնացել են անավարտ։ Ենթադրվում է, որ 27 մետր բարձրությամբ հինգ հարկանի պագոդան կառուցվել է 1407 թվականին՝ չինական եւ ճապոնական ճարտարապետական ​​ոճերի ներդաշնակ համադրությամբ: 

Քաղաքի փողոցներով ազատորեն շրջում են վայրի սիկա եղնիկներ։ Նրանք բավականին ընտելացած են եւ անկաշկանդ մոտենում են զբոսաշրջիկներին՝ հաճախ սիրով ծամելով իրենց ձեռքն ընկած թղթե քարտեզները կամ գնացքի տոմսերը։

Կղզու Համերը
Լավագույն ուտեստները կարելի է գտնել Օմոտեսանդո (Omotesando) փողոցում։ Հիրոսիմայի ծոցում արդյունահանվում են համաշխարհային մակարդակի ոստրեներ, որոնք վաճառողները փողոցում թարմ վիճակում խորովում են շիկացած ածուխների վրա։ Այստեղ կարող եք համտեսել նաև «մոմիջի մանջու» (momiji manju)՝ տերեւի տեսքով թխվածքներ՝ լցոնված կարմիր լոբու քաղցր մածուկով, ինչպես նաև «անագո մեշի» (anago meshi)՝ մատուցվող խորոված ծովային օձաձուկ համեմված բրնձով։ Ամեն աշուն կարմիր թխկիները վառ գույներով են պատում Մոմիջիդանի (Momijidani) այգին։

Օգտակար Խորհուրդներ 
Միյաջիմագուչիից (Miyajimaguchi) լաստանավերը պարբերաբար են երթեւեկում, եւ ուղեւորությունը տեւում է մոտ տասը րոպե։ JR լաստանավի ծառայությունը ներառված է Japan Rail Pass-ի մեջ, ընդունվում են նաև ICOCA քարտեր, իսկ ուղղիղ ջրային երթուղիները կղզին կապում են Հիրոսիմայի խաղաղության հուշահամալիրի հետ։ Տեղական իշխանությունները լաստանավի տոմսի հետ միասին գանձում են այցելուից փոքր վճար՝ 100 իենի չափով։ Տեղական ավանդական հյուրանոցում  («ռյոկան») գիշերելով՝ հաղորդակից կդառնաք կղզու ոգեղեն ներաշխարհին. երբ մեկնում է օրվա վերջին նավը, ամբոխն անհետանում է, մութ ափին լապտերներ են վառվում, եւ լուսավորված «Տորիի» Մեծ դարպասը փայլում է գիշերային ծով վրա։

Մագելլանյան Դիտարկումներ
Այցելուների մեծ մասը Միյաջիմային հատկացնում է ընդամենը մի քանի ժամ եւ հեռանում՝ իր հետ տանելով Իցուկուսիմայի դարպասի լուսանկարը։ Սակայն կղզին ավելի մեծ ուշադրության է արժանի։ Ժամանե՛ք մակընթացության ժամանակ, սպասե՛ք, մինչև ծովի ջուրը հետ քաշվի, բարձրացե՛ք Միսեն լեռը, քանի դեռ լույսը մեղմ է, եւ մնացե՛ք մինչև ուշ երեկո, երբ լապտերների վառվող լույսերի տակ եղջերուները թափառում են խաղաղ փողոցներով։ Ճապոնիայում քիչ վայրեր կան, որոնք թույլ են տալիս այդքան մոտ լինել ու զգալ՝ հաղորդակից լինելով ճապաոնաական ոգեղեն ներդաշնակությանը։